Lokale krant “ La Derniere Bouteille”
Over het Domaine de Ribiere anno 2035 Vrij vertaald naar het vloms.
Nadat er een aantal jaren geleden reeds een treindienst werd op poten gezet om de klanten en vooral de bejaarde verblijvers van op de verschillende locaties ; La Treielle, Rouviere en Grand Bonheur, naar het centraal domein te vervoeren is er weer een bijkomende dienst beschikbaar.
De stoeltjeslift is afkomstig van een gesloten skipiste op Les 2 Alpes (er is daar namelijk toch niet genoeg sneeuw meer nadat de grote dorst werd ingezet in 2009). Het circuit bestaat uit een gesloten railsysteem waarbij de enige opstapplaats zich achteraan het terras bevindt. Meer opstapplaatsen zijn er voorlopig niet nodig bevestigt ons de zaakvoerder, een Vlaming met een zeer lange grijze baard. Dit is zo omdat hij enkel dienst doet in de late avond of ’s nachts om de oudere trouwe bewoners op de iets hoger gelegen tuin veilig naar hun chalet of huisje te brengen. Afzakken naar het terras om een glasje te drinken en een kaartje te leggen lukt nog wel, terugkeren is al veel moeilijker en dit ondanks het feit dat die gasten denken dat ze nog altijd zowat 30 zijn ......
Het is een vernuftig systeem, dat wordt al snel duidelijk, er is namelijk voor de deur van ieder chalet een zandbak gelegd zodat enkel eens goed schudden met de stoel (= draaien met de bedieningsknop) een veilige thuiskomst garandeerd. Hun schilden en zwaarden moeten deze oude krijgers eerst afgeven om ongelukken te voorkomen en zodoende hebben ze de dag erna een excuus om ze te komen ophalen ....
jawel op het terras .....
Tot nu toe werkt het feilloos, alleen is het een paar keer gebeurd dat de valse tanden van die ridders eerder op de grond lagen dan zijzelf met gevolg een gebroken gebit. Maar niet getreurd ook daar wordt aan verholpen, in nummer C1, bij Anton is er een wekelijkse workshop tanden lijmen.
De heren van plezier verzamelen op een afgebakend kwartier op het terras, om zodoende de gewone toeristen niet in de weg te lopen. De ronde tafels net als al het andere houtwerk werd artistiek gesculpteerd door Johannes. Speciale aandacht ging naar de uitkepingen in de ronde tafel om hun “Bitte” in te zetten.
De klanten zijn dolgelukkig nu er zonder zorgen kan belot, gewiesd en gekleuren wiesd worden. Voor de bediening rekenen ze enkel op Dominique, hij bestelt er, zij het in vertraagd tempo, maar er staat weldegelijk nog schuim op hun pinten.
De bediening van de lift s’avonds gebeurt meestal door de Freeddy, hij speelt al namelijk gans zijn leven graag met allerlei knopjes. “Allez Rouler” klinkt het zoals nen echten Fransman. Als bijkomstige bezigheid vervoert hij ook jeneverkes naar het zuiden. “Vroeger ging alles van beneden naar boven herrinert hij zich, en nu is dat dus omgekeerd ....
Eigenlijk is deze bediening een uitbesteding van een taak net zoals dat eerder met het treintje ook reeds het geval was. Het toeristisch vervoermiddel, dat ooit nog dienst deed in de grotten van Han, wordt nu bestuurd door de gepensioneerde werknemers van de NMBS die hier langdurig verblijven. Voor het onderhoud van beide attrakties kan men steeds rekenen op de Jo , hij heeft al zijn sleutels, olie en glijmiddelen meegebracht. Moeren en bouten worden om de twee dagen gekontroleerd. Ja, ook hij is nog een beetje aan het afkicken.
Beide attrakties zijn geschilderd in de kleuren van het domein, en wanneer er wat verf afpelt springt Petrus onmiddelijk op om er wat nieuwe lak aan te wrijven, tis telkens precies of hij den Duvel heeft gezien.
De inzet bij het kaartspel zijn meestal kippebouten of hazeruggen al naargelang het seizoen. Tot wanhoop van hun ega’s worden die evenwel dezelfden avond al klaargemaakt door een zekere Yvanov, volgens sommigen een uitgeweken Rus omdat het hij het niet kan nalaten met diepen stem liederen zoals “Jela Hela Hela Matroeska’s” of zoiets te zingen. Bij het klaarmaken van die delicatessen kan hij rekenen op tips van Chris , door sommigen Piet genoemd, deze flink uit de kluiten gewassen kerel is ooit een aantal jaren ondergedoken om alles over de kookkunst te leren en dan nog wel via den TV.
De jonkvrouwen op leeftijd vinden elkaar dan weer dagelijks terug in het zwembad waar de Jeff steevast om 10h00 een halfuur sessie Aquagym geeft waar hij dan tegen 11h00 mee klaar is ... om zich vervolgens in den drank te storten ; “tis mijn lang leven : vrouwen en drank” zegt de allicht oudste aanwezige man met de cowbowhoed en hij heft het glas.
Het zwembad is in onberispelijke staat, het is Eduardo die de pompen en de filters voor zijn rekening neemt. Telkens hij een plasje moet doen , zowat 8x daags, loopt hij eens rond de installatie. Dit alles onder het goedkeurend oog van den Badmeester himself. Deze laatste zorgt er ook voor dat er geen overtollige kledingstukken gedragen worden op de ligweide er rond.
Mijnheer Mae is gelukkig met deze gang van zaken al heeft hij ook de nodige bedenkingen aan het feit dat hij niet eerder is overgegaan op deze manier van werken.
Bezigheidstherapie voor iedere gepensioneerde langdurig verblijvende gast doet ook de kosten serieus dalen en sparen voor later doen die gasten zelf ook nie meer...
Daarnaast zijn er de extra inkomsten komende uit een op punt gesteld bio-systeem (het laten ontvlammen van de pampers), dus een extra energiebron. Dat zorgt desgevallend voor de stroomvoorziening als den ellentriek van EDF eens uitvalt.
Als we verder rondkijken zijn er nog een aantal opmerkelijke gedaantes;
Den Yves loopt niet meer rond het domein en ook met fietsen is hij gestopt. Bij momenten maakt hij wel nog een rondje in de straten met ne rolstoel en daarbij heeft hij gegarandeerd het gezelschap van de pre-gepensioneerde Wilhelmus, die reeds veel vroeger hierin bedreven was en nu niet meer in te houden is.
Er gaat ook geen maaltijd voorbij of Luc springt recht en prevelt een gebedje, met de jaren is hij zich verder in het geloof gaan verdiepen, was Jesus ook geen herder zegt hij, awel dan had hij toch ook schapen en vroeger scheerde ik die ook zenne! Jempi, die opkijkt telkens wanneer ge hem Jean of Pierre noemt, loopt de gansen dag met ne camera rond; “t staat erop” roept hij geregeld.
Verder liggen er nog wat ridders met of zonder baard hun siesta te doen, maar waren hunne naam vergeten en tis moeilijk uit te maken of dat met de leeftijd of met het druivesap te maken heeft.
Voor dit artikel konden we rekenen op ene Lucas, die ooit wel voor een gazet heeft gewerkt (of was het toch iets anders) doch nooit gene journalist was omdat em nie zonder fouten kon schrijven en teveel kon zeveren ........ IN VINO VERITAS
Terug naar verhalen index |
